دولت نهم از دانشجویان انتقام می گیرد

وضعیت جسمانی عباس حکیم زاده عضو سابق انجمن دانشجویان امیر کبیر که چند روز پیش دستگیر شده وخیم اعلام شده است. بر اساس اظهارات خانواده وی، عباس حکيم زاده به علت عمل جراحي بر روي کمر و ستون فقرات و گذاشتن پلاتين در آن ناحيه در سال گذشته، به دستور پزشکان در حالت احتياط مداوم […]

دومین روز تجمع دانشجويان اميركبير در اعتراض به ادامه بازداشت یاران دربندشان

در این تجمع که از ساعت 12 امروز یکشنبه در صحن دانشگاه امیرکبیر برگزار شد دانشجویان با در دست داشتن عکس های 8 دانشجوی بازداشت شده خواستار آزادی آنان شدمد.

خانواده‌‏هاي دانشجويان بازداشت‌‏شده پلی تکنیک خواهان رسيدگي عادلانه به پرونده فرزندانشان هستند

اين خانواده‌‏ها با اعتقاد به اينکه فرزندان آنها مرتکب هيچ گناهی نشده‌‏اند و هنوز در هيچ دادگاه صالحه‌‏ای به اتهامات آنان رسيدگی نشده است، به اعلام اتهامات آنان توسط حداد،معاون امنیتی مرتضوی، معترض هستند و با نوشتن نامه‌‏ای به هاشمی شاهرودی، رييس قوه قضاييه خواهان برخورد عادلانه با اين دانشجويان هستند.

نامه افشاگرانه سعید ایزد بخش دانشجوی دانشگاه علامه خطاب به احمدی نژاد

آيا اين عدالت است دانشجويي كه جايي براي ارائه شكايتش در اين مملكت ندارد، وقتي به مجلس مي‌‏رود و در خانه خودش از عملكرد غلط رييس دانشگاهش شكايت مي‌‏كند، مورد تعقيب قرار گيرد و يك ساعت بعد از ديدار در خيابان و در جلوي چشمان همگان بازداشت شود و يك هفته تمام در يك سلول انفرادي سه در سه متر با چشمان بسته نگهداري شود و هر روز در حالي كه داروهاي روان‌‏گردان به او مي‌‏دهند به بازجويي از او بپردازند و اعتراف از او بگيرند و بعد از يك هفته فشارهاي روحي و رواني سخت در خيابان اصلي شهر و با آن وضعيت زننده رها شود.

جناب دکتر رهایی! هر آن کس باد بکارد، طوفان درو خواهد کرد، بیانیه های تحلیلی شماره ۱ و ۲ و ۳ انجمن اس

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر در خصوص تداوم سناریویی که با جعل نشریات دانشجویی این دانشگاه آغاز و سپس بازداشت چند تن از دانشجویان همراه شد و همچنان ادامه دارد، بیانیه تحلیلی شماره ۳ خود را صادر کرد. متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

سناریونویسی قاضی حداد برای دانشجویان امیرکبیر، کیانوش سنجری

آیا نگران کننده نیست وقتی که می شنویم در حالی که مدیران مسئول نشریان دانشجویی از دورن بازداشتگاه امنیتی ۲۰۹ و از زیر انواع و اقسام فشارهای روحی و روانی (و حتا شاید هم جسمی!) اتهامات ساختگی محافل امنیتی را رد کرده اند، اما قاضی حداد بسان یک مدیر امنیتی اظهارات دانشجویان بازداشت شده را “فرافکنی” دانسته و برای تکمیل این پروژه، حکم بازداشت یک دانشجوی دیگر به نام «احسان منصوری» دبیر سیاسی انجمن دانشجویان دانشگاه امیرکبیر را صادر کرده است؟

بیا با ما به دانشگاه

پلی تکنیکی در بند را آزاد کنید،احکام ناعادلانه کمیته انضباطی را متوقف کنید

دفتر تحكيم وحدت براي برگزاري تجمع زنان درخواست مجوز كرد

دفتر تحكيم وحدت، براي برگزاري تجمعي در بيست و دوم خرداد ماه با عنوان «زن و آزادي» از معاونت سياسي- امنيتي استانداري تهران درخواست مجوز كرد.
بهاره هدايت، عضو شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت با اعلام اين خبر به خبرنگار “ايلنا”، گفت: تاكنون به ابتكار فعالان جنبش زنان دو سال پياپي شاهد برگزاري تجمعات مسالمت‌‏آميز، مدني […]

علی نیکونسبتی: مسؤولان وزارت علوم تاكنون ۴۱ تشكل دانشجويي منتقد را منحل كرده‌‏اند

گزارش هفتگي دفتر تحکيم وحدت از وضعيت دانشگاه‌‏ها/
دفتر تحكيم وحدت درگذشت پرويز ورجاوند را تسليت گفت.
علي نيكونسبتي، مسؤول روابط عمومي دفتر تحكيم وحدت در گفت‌‏وگو با خبرنگار “ايلنا”، گفت: متاسفانه با خبر شديم دكتر پرويز ورجاوند از اساتيد دانشگاه و فعالان موثر در عرصه سياسي و مدني درگذشته است كه ما اين حادثه تلخ را […]

سه دانشجوي دانشگاه علامه طباطبايي امروز در كميته انضباطي حاضر شدند.
مرتضي اصلاح‌‏چي، دبير انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه علامه طباطبايي در گفت‌‏وگو با خبرنگار “ايلنا”، گفت: «محمد بياني» و «شيما فرزادمنش» از دانشكده ارتباطات و «مازيار سميعي» از دانشكده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبايي امروز در كميته انضباطي حاضر شدند.
مازيار سميعي، دانشجوي رشته اقتصاد دانشگاه علامه طباطبايي […]

دادسراي انقلاب: دانشجويان زنداني آزاد نمي شوند

دادسراي انقلاب: دانشجويان زنداني آزاد نمي شوند / سلول انفرادي، فشار و شکنجه براي اعتراف گيري 
حسن زارع دهنوي، معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران روز گذشته اعلام کرد که دانشجويان زنداني در ارتباط با نشر مطالب موهن در چند نشريه دانشجويي دانشگاه اميرکبير فعلا در زندان خواهند ماند. معاون امنيتي دادستان تهران که به […]

خبر تکمیلی :بازداشت دو عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی پلی تکنیک

شب گذشته(چهارشنبه شب) نيروهاي امنيتي با هجوم به منازل مسکوني دو عضو انجمن اسلامي اميرکبير در مشهد ، علي صابري ،دبير و عباس حکيم زاده عضو شوراي مرکزي اين تشکل را بازداشت نموده و کامپيوتر شخصي به انضمام آرشيو cd هاي آنان را توقيف نمودند.

آنچه بر کیوان رفیعی گذشت: نامه کیوان رفیعی از زندان اوین در مورد وضعیت نا مناسب وی

جرم من و همکاران من تنها و تنها دفاع بدون تبعیض و مرزبندی سیاسی از قربانیان نقض حقوق بشر در ایران بوده و اکنون با تمامی فشارها و سختی ها حاضر نیستم لحظه ای از دفاع از حقوق انسانها و مبارزه با ناقضین حقوق بشر دست بردارم، تمامی این مشکلات را با امید به طلوع خورشید عدالت و عشق به همنوعان خود تحمل خواهم نمود

خبر فوري : علي صابري دبير انجمن اسلامي پلي تكنيك بازداشت شد؛ تعداد بازداشت هاي پلي تكنيك به ۸ رسيد.

علي صابري دبير انجمن سلامي دانشگاه صنعتي اميركبير(پلي تكنيك تهران) بازداشت شد.ديشب ساعت 11:30 عده اي با يورش به خانه پدري علي صابري در مشهد او را بازداشت كرده و رايانه شخصي به انضمام آرشيو cdها و نشريات وي را توقيف كردند.
با اين حساب تعداد دانشجويان دربند پلي تكنيك به 9 تن رسيد كه 8 تن از آنها در طي يكماه گذشته بازداشت شده اند.

خبر فوری: عباس حکیم زاده بازداشت شد

شب گذشته نیروهای امنیتی با یورش به خانه پدری وی، او را بازداشت کرده و کامپوتر شخصی اش را همراه وی بردند.

مبارزات دانشجویی و مراحل عالی تر مبارزه

فعالین دانشجویی دانشگاه های تهران در حمایت از کارگران زندانی دست به اقدام بسیار مهم و جالبی زده اند. صندوق جمع آوری کمک مالی به همراه ارائه اطلاعاتی از کارگران زندانی. دانشجویان در این طرح برشور هایی تهیه کرده اند که در آن اطلاعاتی از کارگرانی که در مراسم اول می دستگیر شده اند "محمود صالحی، شیث امانی و صدیق کریمی" نوشته شده و با فروش این برشور ها کمک مالی جمع شده را به خانواده این کارگران اختصاص داده اند.

"گام عملی جنبش دانشجویی برای حمایت از جنبش کارگری"، این تیتر اعلامیه ایست که در دانشگاه علامه برای توضیح این ابتکار دانشجویان نوشته شده است. گرچه دانشجویان در حمایت از جنبش کارگری از دو سه سال قبل اقداماتی کرده اند، مثلا در تجمعات دانشجویی سال هاست که با شعار "جنبش دانشجویی متحد جنبش کارگری" یا در پلاکارد هایشان از اعتراضات کارگری حمایت کرده اند (که مشخصا با حمایت از اعتراضات کارپران پتروشیمی نمود یافت )، ولی طرح جمع آوری کمک مالی و اطلاع رسانی این حمایت و همبستگی را وارد مرحله جدید کرده است.
معمولا مشکلات مالی یکی از گره گاه های اساسی کارگران برای اعتراضات و ادامه اعتصابات شان است و همواره این عامل محدود کننده کارگران بوده است. کارگرانی که در محیط زیست و کار خود با سیستم سرمایه داری در حال مبارزه هستند و در عین اینکه باید در جامعه سرمایه داری زندگی کنند و در ساختار موجود کار کنند، باید با مالکین ابزار تولید و نمایندگان آنان یعنی دولت سرمایه داری مبارزه ایی روزمره را پیش ببرند. یکی از کارهای مهمی که فعالین جنبش گارگری باید همواره در دستور کارشان داشته باشند برطرف کردن این مشکل اساسی برای مبارزه طبقه کارگر است. بر پا کردن صندوق اعتصاب از رایج ترین  فعالیت هاییست که برای پیشبرد امر مبارزه طبقه کارگر باید صورت بگیرد.
ولی این حرکت دانشجویان دانشگاه های تهران از برخی لحاظ بسیار مهم تر از کمک صرفا مالی به کارگران است. این را باید در متن وضع موجود جامعه ایران و مشخصات مبارزات کارگری و دانشجویی در ایران بررسی کرد. کمک مالی دانشجویان در فضایی صورت می گیرد که مبارزه طبقاتی در ایران به اوج خود نزدیک می شود و زمان تعیین تکلیف با ساختار موجود فرا رسیده است. برای بررسی بهتر باید به جنبش طبقه کارگر و اعتراضات دانشجویی در ایران مختصرا نگاهی انداخت.
طبقه کارگر در ایران در حالی که توسط قانون کار نوشته و نانوشته جمهوری اسلامی تحت شدید ترین وضعیت استثماری و بهره کشی قرار دارد و جمهوری اسلامی با تمام توان و استفاده از نیروهای سرکوبگرش تلاش می کند تا کارگرانی خاموش با کار ارزان از طبقه کارگر ایران بسازد و می خواهد با قراردادهای سفید امضا و قراردادهای موقت هرگونه اتحاد و تشکلی را در نطفه خفه کند و از هیچ جنایتی در در این راستا فروگذار نیست، در این حال اعتصابات کارگری و اعتراضاتشان در سال به هزاران عدد می رسد، با اعتراض و اعتصاب خود حقوق حقه خود را تا جایی که بتوانند از حلقوم کارفرما و سرمایه دار بیرون می کشند و مراسم روز جهانی کارگر با شکوهی برگزار می کنند. کارگران در تلاشند تا تشکل ها و شورای مستقل خود را تشکیل دهند و در مقابل سرمایه داری به قدرت اتحاد خود واقفند. طبقه کارگر ایران علیرغم همه سرکوبگری و سبوعیت حکومت  و با همه فقر و زندگی سخت و مشقت باری که حکومت به او تحمیل کرده است، در صدد ایجاد نهاد های مستقل کارگری، برپایی اعتراضات و اعتصابات خود است، رهبران عملی و شناخته شده و محبوب خود را دارد و یک لحظه مقهور حکومت سرمایه داری خشن اسلامی نشده است، به هیچ وجه چهره درمانده و گرفتار در چنگ سرمایه و مایوس از خود نشان نداده است، این را آمار چند هزار اعتصاب کارگری در سال نشان می دهد.
در طرف دیگر آن بخشی از اعتراضات اجتماعی که به نام "جنبش دانشجویی" شناخته می شود و توسط جوانان در دانشگاه  ها پیش می رود، همین خصوصیات را دارد از خود نشان می دهد. علیرغم شدید ترین سرکوب ها و خشن ترین برخوردهای نیروهای امنیتی حکومت با فعالین دانشجویی، دانشجویان در ایران اعتراض و اعتصاب خود را تعطیل نمی کنند، برای "آزادی و برابری " برای ساختن دنیایی که محورش انسانیت باشد یک دم از اعتراض و مبارزه کوتاه نمی آیند. در مقابل انواع سناریو های غیر کارگری و ضد انسانی می ایستند و آلترناتیوی انسانی را علم می کنند و در مقابل بربریت موجود سوسیالیسم را می گذارند.
نتیجه بخشی از این مبارزات در این طرح کمک و اطلاع رسانی به کارگران زندانی خود را نشان می دهد. از جمله همبستگی و هم سرنوشتی کارگران و دانشجویان و همه بخش های جامعه در این طرح خود را نشان می دهد. در نوشته های دانشجویانی که مبتکر و مجری این طرح هستند نکات بسیار جالبی هست که به این امر اشاره دارد. ولی نکته دیگری که قابل ذکر است عقب نشینی نیروهای سرکوبگر حراست و کمیته های انضباطی در مقابل این حرکت بسیار رادیکال دانشجویان است. برخورد بسیار محاقظه کارانه حراست و بسیج با این طرح و وحشت از گسترش اعتراضات دانشجویی نشان از عقب نشینی عمومی حکومت در مقابل اعتراضات مردمی دارد. به جرات می توان گفت اگر اعتراضات اخیر دانشجویی در مقابل سرکوبگری های حکومت در دانشگاه ها نبود، حراست و بسیج کوچک ترین شکی در سرکوب این حرکت دانشجویان نمی کردند. و این خود یعنی عملی بودن گام های بعدی برای جنبش دانشجویی، این یعنی تغییر توازن قوا به نفع بخش معترض جامعه که باید گام های بعدی مبارزه را سریعا در دستور کار بگذارد.
این حرکت رادیکال دانشجویان تهران می تواند و باید الگوی سایر دانشجویان دانشگاه های ایران باشد، دانشگاه  هایی که در چند ماه گذشته اعتراضات رادیکال و مبارزات جانانه ایی داشنه اند، دانشجویانی که توانسته اند با اتحاد و همبستگی خود از جمله قوانین اسلامی را از دانشگاه ها جمع کنند و دوستان زندانی خود را آزاد کنند و .... باید در این حرکت سهیم شوند و همبستگی هرچه بیشتری میان اعتراضات جنبش کارگری و دانشجویی و معلمان و زنان به وجود بیاورند. البته مشابه این طرح و حمایت از دانشجویان زندانی نیز باید توسط کارگران اجرا شود. باید هر تعرضی به هر بخشی از جامعه توسط حرکتی منسجم و متحد از طرف همه بخش های معترض جامعه پاسخ بگیرد و در ادامه این همبستگی و اتحاد برای ساختن دنیایی بهتر گام های بعدی مبارزه را برداشت.

گزارشگران بدون مرز: علی فرحبخش در زندان از درمان پزشکی محروم است

گزارشگران بدون مرز اعتراض خود را به شرايط ناشايست زندانی بودن علی فرحبخش اعلام می کند و نسبت به وضعيت سلامت وی نگران است. گزارشگران بدون مرز دستگيری خودسرانه ی علی فرحبخش را بار ديگر محکوم و خواهان آزادی فوری اين روزنامه نگار است.

روابط مادران و دختران در ایران

در هر جامعه ای تقابل دو نسل از انسان ها همیشه با چالشهایی همراه بوده است . سازگارترین کودکان و نوجوانان نیز ، شاید به زبان نیاورند ولی در خیلی از لحظات احساس می کنند که والدینشان آنها را درک نمی کنند .به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، بی بی سی در مقاله ای به قلم ناهید کشاورز (روزنامه نگار مستقل) به بررسی روابط مادر و دختر در کشور ایران پرداخته است که مشروح گزارش را در زیر می خوانید :
او وقتی روی زمين می نشيند و به ديوار تکيه می کند نگاهش را از مادرش که در کنارش نشسته می دزدد. شانزده سال دارد و دانش آموز است. مادرش می گويد که هر روز در خانه جنگ و دعواست. تازه بايد مواظب باشد که پدرش هم از دعواها بويی نبرد چون برای دخترش خيلی بد می شود.

” چی می خواد بشه، از اين که بدتر نمی شه. منو زندونی کردين و تازه ناراحت هم هستيد.همه تلفن هايم را کنترل می کنيد تازه با دوستای دخترم که حرف می زنم بايد به شما حساب پس بدهم که چی می گفتم. هيچ کس اينقدر به بچه هاش سخت نمی گيره که شماها. آخرش منو دق مرگ می کنيد.”

رنگ مادر قرمز می شود و صدايش می لرزد: “من هر کار بکنم باز هم ناراضی است . پدرش مرد متعصبی است و من بايد مواظب باشم؛ اگر ولش کنم دائم پای تلفن و کامپيوتر است. هفته پيش پدرش می خواست به خانه تلفن کند اينقدر تلقن اشغال بود که نگران شد و وسط کارش آمد خانه.”

“مونا”، از خانواده قشر متوسط تهران است. با چادر به مدرسه می رود و از رابطه اش با مادرش ناراضی است و معتقد است که او بيشتر طرف برادرش را دارد. فرايض مذهبی اش را با ميل انجام می دهد و معتقد است که آزادی بيشتر را اسلام هم جايز شمرده است.

مادر او معتقد است که دختر بودن برايش محدوديت بيشتری ايجاد می کند و او می بايد به آن تن دهد.

در شمال شهر تهران، “پونه”، ۱۷ ساله، آرايش کاملی دارد؛ لباسی به مد روز بر تن دارد و با تلفن موبايلش بازی می کند.

او حرفش را اينطور آغاز می کند: “من و مامان مشکلی نداريم ولی …” مادر ادامه می دهد که “… ولی هر روز با هم دعوا داريم.”

مادر ادامه می دهد: “مسئله سر اين نيست که به من به دخترم اعتماد ندارم. مشکل جامعه است که خيلی بد شده. به هيچکس نمی شود اعتماد کرد. وقتی او پايش را از در خانه بيرون می گذارد ديگر همه چيز می تواند اتفاق بيفتد. به علاوه ما در ايران زندگی می کنيم و چه بخواهيم و چه نخواهيم مردم به کار هم دخالت می کنند. من جوانی را نفی نمی کنم اما اينجا بی قانونی است و مردم به هم بی اعتماد هستند. هر وقت که بيرون می رود که ما همراهش نيستيم همه اش نگرانم. مشکل ما با بچه ها مشکلاتی است که ناشی از ناامنی اجتماعی است. بچه ها به دليل جوانی و بی تجربگی اين چيزها را متوجه نيستند و همه را از چشم ما می بينند.”

“پونه”، جوری که انگار حوصله اش تمام شده باشد می گويد: ” اينجوری ها هم نيست. شما تازه اجازه نمی دهيد ما در خانه هم آزادی داشته باشيم. وقتی در خانه هم ميهمانی بگيرم شما می خواهيد باشيد. همه اش هم می گوئيد خوب چه اشکالی دارد.هروقت بيرون می روم صد دفعه تلفن می کنيد. تنها چيزی که با ميل برايم خريديد همين موبايل بود آنهم برای اينکه کنترلم کنيد. تازه خدا نکند که من يک وقتی اسم دوست پسر بياورم ديگر واويلا می شود.”

در رابطه با مشکلات مادران و دختران در ايران ۵ مادر که دخترانی بين ۱۳ تا ۱۹ سال داشتند عمدتا شرايط اجتماعی، ناامنی و سنت ها را از دلايل سخت گيری به دخترانشان ذکر کردند.

دختران اين مادران، موضوع را بيشتر شخصی و به سخت گيری غير ضروری مادرانشان نسبت می دادند.

مشکلات متفاوت، نکته های مشترک

در رابطه با مشکلات مادران با دخترانشان در خارج از کشور ۲ نمونه در آلمان مورد پرسش قرار گرفتند.

يکی از آنها خانواده ای است که مدت ۲ سال است در آلمان بسر می برند و متقاضی پناهندگی هستند و ديگر خانواده مهاجری که دخترشان متولد آلمان است.

نمونه اول، “نيکو”، ۱۵ سال دارد. او از رابطه اش با مادرش راضی است و به او حق می دهد که به دليل عدم آشنائی با محيط سخت گيری هائی را اعمال کند اما اميدوار است با گذشت زمان و اينکه مادرش باور کند که اينجا ايران نيست و جوانان آزادی های بيشتری دارند او هم بتواند آزادتر عمل کند.

مادرش نظری متفاوت دارد: “راستش را بخواهيد با اينکه آمدن ما برا ی اين بود که بچه ها وضعيت بهتری پيدا کنند بعضی وقت ها از ديدن آزادی جوانها در اينجا و زندگی خانواده های ايرانی در اينجا نگران می شوم و پيش خود فکر می کنم که آيا آوردن دخترم به اينجا کار درستی بوده؟ به هرحال اميدوارم او خود شرائط را درک کند و با توجه به فرهنگ ايرانی و خانوادگی ما رفتار کند.”

در خانواده های مهاجر ايرانی که مدت نسبتا طولانی در آلمان بسر می برند مشکلات با دختران الزاما از نوع ديگری نيست.

تاکيد بر فرهنگ ايرانی و تفاوت آن با فرهنگ اروپائی دليلی برای برخوردی از نوع ديگر با دختران محسوب می شود.

“بهارک”، در آلمان بدنيا آمده، ۱۴ سال دارد و از سخت گيری های مادرش ناراحت است: “هر کاری من می کنم بد است. لباس پوشيدنم اشتباه است. دوستانم بد هستند. حتما بايد زود خانه باشم. زياد با تلفن حرف می زنم. بی خودی با دوستانم چت می کنم. خلاصه همه اش مامان خانم به من غر می زند.”

مادر دفاع می کند: “اينجوری هم نيست . من اجازه ندارم بگويم بالای چشم خانم ابروست. قهر می کند. من می دانم که در سن بلوغ است و حساس است ولی دليل نمی شود که پدر ما را در بياورد.عجيب و غريب لباس می پوشد. رفتارش با دوستان ما درست نيست. همه اش توی اتاقش است. دست به سياه و سفيد هم نمی زند. انگار آمده هتل. بعضی وقتها فکر می کنم خوش بحال آنها که در ايران دختر دارند، راحت تر هستند. اينجا تا که حرف می زنی قانون و اداره جوانان را به رخ آدم می کشند.”

به نظر می رسد مشکلات اين گروه از مادران و دختران ايرانی که در ايران و آلمان مورد سوال قرار گرفتند با وجود تفاوت هايش (که به شرايط اجتماعی بر می گردد)، نکته های مشترکی دارد. شايد يکی از دلايل آن اين باشد که مادران مهاجر همچنان فرهنگ ايرانی را در محيطی غير ايرانی دنبال می کنند.